Oh, wat ben ik ook een dummy. Helemaal vergeten iets te vertellen. Dat ik alsnog even kwijt wil. Door de site http://the-roots.nl ben ik gevraagd een wekelijkse column te schrijven, en natuurlijke ben ik op dit geweldige aanbod in gegaan. Daarom kunnen jullie vanaf nu ook schrijfseltjes van mij op de site lezen, if you want to.
Kusjes!
We gaan even terug in de tijd. Om precies te zijn drie-en-een-half jaar. Toen ik als eenzame, nieuwsgierige brugger naar die toch wel hele grote school ging. Waarom eenzaam? Ik kan nu natuurlijk een heel dramatisch verhaal gaan vertellen over dat ik op mijn fietsje de sloot inreed, in een wilde sloot met sterke stroming, er in werd meegevoerd naar de andere kant van het land waar ik gevonden werd in het riet en ik naar het leger des heils werd gebracht, waar ik vervolgens doorverwezen werd naar het blijf van me lijf huis die het toch wel nodig vond dat ik naar een andere school moest, maar dat lijkt me nogal overbodig. Daar is natuurlijk niets van waar. (Dxf4h) Ik had het namelijk helemaal zelf gedaan. Ik moest zo nodig weer een nieuwe uitdaging hebben, en vond de kinderen op de basisschool nogal eentonig worden. Na acht jaar was ik die kotertjes en divax92s toch echt wel zat. Niets persoonlijks trouwens. Het lichtpuntje was dat al die kindertjes uit groep acht massaal naar dezelfde middelbare school gingen. En ik vond hxe9xe9l toevallig de desbetreffende middelbare school vxe9rschrikkelijk saai. Altijd al opstandig geweest. Maargoed. Daar zag ik dus mijn kans. Een nieuwe ervaring. Ik wilde nieuwe mensen leren kennen en me los maken van dat ingedutte dorpje. Daarom had ik ook ongelofelijk grote verwachtingen van mijn nieuwe school, waar ik zo moedig hxe9lemaal alleen naar toe ging. Bij aankomst op een kennismakingsdag had ik al 2 x91vriendenx92 gemaakt, dus zag ik het schooljaar zonnig in. Vanaf dat moment (de eerste schooldag) ben ik verlegen geworden, en vandaag de dag heb ik nog zo mx92n momenten. Het viel nogal tegen, die nieuwe ervaring. Iedereen kende elkaar al. En daar sta jij dan in je eentje. Een beetje met jezelf te praten. Gelukkig had ik na een maandje wel een beetje mijn draai gevonden, en keek uit naar mijn volgende x91nieuwe ervaringx92. Het schoolfeest. De avond waar brugsmurfjes al weken van te voren de nachtjes voor af tellen. Want hxe9; het duurt wel tot 23.00 uur. Jxf3h! Een echt feest. Ik kon niet slapen van de zenuwen. Volgens mij en mijn giechelvriendinnetjes was make-up en goede kleding toch wel dxe9 elementen die bij het schoolfeest niet mochten ontbreken. Zodoende waren we daar ongeveer 4 uur mee bezig.
Om stipt half acht (zo laat begon het, en we wilden niets missen) stonden we giechelend en blozend van de spanning bij de ingang. Zoekend naar onze entreekaartjes kregen we zox92n lachbui dat we bijna in ons broek plaste. Zenuwen ten over. Typisch bruggergedrag. We schuifelden verlegen naar binnen, en eenmaal binnen deden we nog meer verlegen onze jas uit. Want daaronder hadden we natuurlijk hele spannende en vooral blote topjes aan. (In onze ogen dan) Wat we die avond gedaan hebben? Dansende mensen vanuit een donker hoekje in de aula gescand en ijsjes gegeten. Zelf gaan dansen was nog een txe9 grote stap. We stonden veilig en onzichtbaar in dat hoekje en om elf uur stonden onze moeders warempel ook in de aula. Een ijselijke gil. Van de giechelde dames. Die nu wel heel furieus keken. Druk zwaaiend kwam mijn moeder naar me toe met de mededeling dat het zo lang duurde en ze van de mensen bij de deur naar binnen mocht, met in haar kielzog de andere moeders. Net zoals op de basisschool. Mijn opgebouwde reputatie stortte neer en kreeg nog een schop na. De enige die nog niet was gewend aan al die veranderingen was x85 mijn moeder. Zucht.
Op een bepaald ogenblik in je leven ben je gewoon op het moment dat je alles even moet wissen en opnieuw moet beginnen. Zo’n moment had ik dus. Op vrijdag 8 december, 23.26 uur. Dus drukte ik heel nonchalant op de knop ‘wissen’ die er wel fraai bij stond op dat tijdstip. Zelf denk ik dat ik een beetje dronken was van de slaap. Afijn. Nadat ik goed en wel door had, dat ik juistem mijn web-log & zijn hebben en houden had geschrapt, viel ik van schrik BOEM van mx92n stoel. Donx92t worry; heb ik wel vaker. Maar nu ik al die lege bladzijdes zie, en alles nog zo lekker schoon, krijg ik weer een beetje zin om te schrijven. Die was namelijk behoorlijk weg. En ik kan je vertellen, een meisje is niet altijd wat ze schrijft. You know what I mean? En ik voel me eigenlijk wel gelukkig bij de gedachte dat ik gesprongen ben. Iets heb gedaan waarvan ik ongelofelijk twijfelde een paar weken geleden. Ik voel me weer een beetje vrijer, zo los van al die logs uit de verleden tijd, die toch een beetje mijn dagboek waren. En aan sommige heb ik nou eenmaal geen goede herinnering. Niet dat je dat merkt aan de manier of onderwerpen waarover ik schrijf ofzoiets, maar op het mxf3ment dat ik het toen schreef was ik bij sommige niet echt gelukkig. I’m going a little bit personal. Nee, het gaat niet meer komen. Zo net heb ik dat al gedaan. Het is persoonlijk to me, in a matter a fact. Maar nog steeds ben ik hetzelfde meisje, maar toch een beetje anders. Dus wees maar niet bang.
Mijn doel is een killer layout. Maar ik ben hier zo hopeloos mee hxe9. I need support. Technical support. Dus waar blijft mijn computer-gang?! Just kidding. Maar heb je nog tips? Ik hoor ze graag.
Love ya’ll.
Mezelf voorstellen, iets wat ik altijd al lastig heb gevonden. Ik ben gewoon ik, en meer niet. Hoe moet ik dit nou weer gaan uitleggen?! Okxe9.. zucht, poe, gaap.. Bereid je voor. Zet desnoods een hard muziekje aan zodat je niet in slaap valt. Nog xe9xe9n ding; ik ben nogal gesteld op mijn privacy. Denk dus niet je mij na de paar regeltjes hier op internet kent. Met andere woorden; haal deze foute gedachte uit die grijze massa in je bovenkamer, doe hem in een fles & loos hem in de Noordzee. Danku.
Precies vijftien jaar, 3 maanden, 6 dagen, en 9 uur geleden kwam Laura de buik eens van de andere kant bekijken. Het was zo verschrikkelijk koud aan die andere kant, dat ik meteen in een couveuse werd gebonjourd. Nu heb ik het nog steeds altijd koud in dit kikkerlandje, maar een couveuse is nergens meer te bekennen. Mijn grootste hobby als kind zijnde was lachen, waar ik nog steeds een sport van maak. En dan vooral om mx92n eigen grapjes. Ook vond ik zingen superduperbananas, nadat ik de teksten had vervormd naar mx92n eigen taaltje natuurlijk. Verder kan ik van me wilde tijd niet meer zo veel herinneren, of ik wil het gewoon niet. Anno 2006 probeer ik niet normaal te zijn, at least I try, doesnx92t work.. itx92s your choice. Ik weet natuurlijk wel dat elk mens hier op aarde uniek is, maar Laura moet dat alles nog een beetje benadrukken. Zal wel aan me leeftijd liggen? Niet dat je me al van 3 km afstand ziet aankomen hoor. Dat niet. BOE! Wakker worden. Okxe9, we gaan weer verder. We hebben het nu gehad over vroeger & nu. Maar wat nou later? Later als ik groot ben, wil ik niet langer zijn dan 1.76, heb ik een wonder in me, zodat ik geen rimpels krijg, en ben ik niet meer hier. No. Ik heb grootse plannen. Maar dan wel in het buitenland. Ik knipoog een keer naar een rijke sexf1or, en vervolgens ben ik multimiljonair. Dan help ik met mijn geld iedereen in de wereld, maar koop ondertussen ook veel dure schoenen. Ja, dat wordt mijn toekomst.
